11 de mayo de 2026

DOS NIVELES

Estoy en los sitios
pero en realidad no estoy.
Vaya
donde vaya
hay dos niveles.
El de la gente afortunada:
La vida les sonríe.
Tienen mil ilusiones.
Sus corazones brillan.
Suspiran entusiasmados.
Acarician bellos futuros.
Gozan de pasiones hermosas.
Y el mío:
El de los que vivimos muertos.

27 comentarios:

  1. Vamos a tener que echarnos un novio/novia!
    Besitossss

    ResponderEliminar
  2. Intentamos sobrevivir a base de no escuchar las cosas de la calle.

    Saludos.

    ResponderEliminar
  3. Escribes mi epitafio cuando ya nada espero.

    Gracias por tu rúbrica en mi lápida.

    Un beso.

    ResponderEliminar
  4. Tú no estás muerto, sino muy, muy vivo.

    ResponderEliminar
  5. ¿Y no hay un sitio intermedio?
    Los primeros me parecen insoportables, pero vivir muerta tampoco me gusta.
    Besos

    ResponderEliminar
  6. A veces mi querido toro veo el mundo a travez de un cristal cada vez mas opaco...

    ResponderEliminar
  7. Sendo que a comunicação entre os níveis é mais difícil.
    Um poema interessante, gostei.
    Boa semana.
    Um abraço.

    ResponderEliminar
  8. Tra chi vive di luce e chi respira nell’ombra, tu ricordi che anche il buio ha un cuore che batte.
    Buona settimana

    ResponderEliminar
  9. Hay en tus reflexiones -tan interesantes- una suerte de conformismo y adicción a lo negativo. Pero imagínate por un momento tu vida si perdieras tus manos y tus pies, como he leído que le pasó a una joven hermosa por una bacteria de hospital, y sigue viviendo y pensando que ahora es una versión mejorada de la de antes; o que sufrieras un cáncer agresivo de páncreas sin solución. Creo que te recreas en lo negro siendo un privilegiado como lo somos todos. Si te pasara una gran desgracia, añorarías el poder caminar por el bosque, el contemplar un atardecer, el poder ayudar a los demás, el sentirte próximo a la humanidad. Creo que te lamentas por vicio y por costumbre y no sales de tu pozo de sombra que revela, no obstante, que eres una persona profunda y llena de matices, nada simple.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Me temo que los sentimientos y las emociones no son clasificables automáticamente en función de criterios objetivos.
      Ojalá fuera así de simple
      Es como decirle a una persona que padezca una depresión que salga a cenar y bailar y asunto arreglado.
      No, no es tan simple como clasificar los estados de ánimo en función de si te han amputado un pie o una mano o circunstancias similares
      En base a a eso la gente si está "entera" ya se ha de sentir privilegiada.
      No, no es como tú dices, no, ni de lejos, es mucho más serio, profundo, complejo y complicado.
      Cualquier psiquiatra o psicólogo saben que cada persona es un universo diferente de experiencias, sensibilidades y emociones.
      Cada persona ha vivido situaciones que no son equiparables, no se puede generalizar.
      Tú no conoces las mías y no sé cómo puedes decir alegremente cómo he de sentirme.
      Yo no me atrevería a aconsejarte ya que no conozco nada de tu vida, experiencias...
      Creo que estás completamente equivocado.
      Y no hablo por lo que creo sino por lo que sé, por la gente que he conocido con problemas de salud mental, por hablar con profesionales de la psiquiatría, psicología y médicos de medicina general con dilatada experiencia.
      Tu argumento es el que utiliza muchísima gente que por suerte no ha padecido problemas emocionales y que es capaz, en su ignorancia no maliciosa espero, decirle a gente enferma pues que no tienen amputaciones, que salgan al cine, a pasear y ya está con se acaba mágicamente con la enfermedad.
      Me extiendo en esta respuesta no por mí, yo no padezco ningún problema de salud mental, pero lo padecí y sufrí también consejos como los que tú has puesto aquí y mi respuesta a tu post es por si alguna persona con problemas de salud mental te lee no piense que es culpa de ella, de no saber afrontar su enfermedad.
      Normalmente, si no es para bromear a veces, no contesto a los comentarios pero en este he querido hacerlo porque considero peligroso para gente con algún tipo de problemas emocionales leer lo que has puesto y que nadie diga nada.
      Saludos.

      Eliminar
    2. Toro, tienes razón, y me disculpo contigo. Cada persona es un mundo y cada uno conoce sus experiencias, sentimientos y sus razones. Yo sufrí unos quince años de depresión profunda en que si alguien me hubiera dicho lo que hoy he escrito, lo hubiera rechazado o ni siquiera me habría quedado fuerza para rechazarlo. A veces cuando te leo, creo percibir ese estado que recuerdo en mí y en que publiqué un blog que se titulaba Desolación interior en el que daba salida a mis sentimientos de dolor y devastación íntima. Dices que ahora no sufres problemas de salud mental pero que los has sufrido. Mis palabras y tu respuesta me han ayudado a comprenderte más a fondo. Pero de todas maneras no quiero ver en este blog el estado de una patología porque me resultas muy interesante y digno de ser pensado todo lo que escribes. Reitero mis disculpas, aunque leo y releo lo que yo he escrito y me sigo sintiendo cercano a mis palabras. No me arrepiento de ellas, aunque las matizo con este comentario añadido, porque me ha ayudado a comprenderte mejor. A veces contestar en el territorio de la broma no ayuda a entender. Lo siento, Toro.

      Eliminar
    3. No es necesario que te disculpes porque seguro que no tenías intención de ofender. Muchas gracias de todas formas.

      Este blog tiene más de veinte años y como a cualquier persona en veinte años te pasan cosas buenas, normales, malas, alegres, tristes y de todos los colores.

      Escribir poemas es algo peculiar.
      No es como escribir un libro, o un cuento, o un tratado científico o un artículo fundamentado sobre cualquier tema... en todo esto hay mucho tiempo, rigor, planteamientos, motivaciones, deducciones y más... todo dentro una lógica que produce un resultado y que cuando se comparte puede provocar discusiones, intercambio de ideas, puntos de vista diferentes e incluso encontronazos o adhesiones... depende de cada uno.

      Los poemas, al menos en mi caso, son chispazos de emoción.
      Es algo así como un resplandor que aparece y si no estás atento desaparece y ya lo has perdido para siempre.
      No tienen el rigor de una novela o un artículo fundamentado, no, son eso, chispazos de emoción que si puedo los paso a palabras con mejor o peor fortuna.
      A veces incluso los escribo mentalmente y si no son muy largos me da tiempo a memorizarlos hasta que puedo transcribirlos... pero muchas veces se pierden en ese intervalo y no se pueden recuperar. Esa emoción nació, duró, poco generalmente, y desapareció.
      Todo esto lo digo porque muchas veces la gente tiende a discutir un poema o a contradecirlo como si fuera una obra científica y no lo es. Imagina que alguien le dice a alguien que ha escrito un poema romántico que por ejemplo: "esa luna que le recuerda al brillo del cabello de su amada..." no es correcto porque la textura de la superficie lunar vista desde tan lejos y con la refracción de la luz es imposible percibirla por la retina humana con esa precisión y más siendo de noche en el hemisferio sur...
      Pues algo así, no tan exagerado es cierto, es lo que yo veo que hace mucha gente con los poemas y no lo puedo entender.
      Puedo entender que el poema sea malo, horroroso, un desastre de poema, que no guste, o que guste, que no se sienta identificado el lector con lo que el poema transmite pero de ahí a refutarlo... es que vamos... me resulta incomprensible.
      Es como si Espronceda viviera y yo leyendo "con diez cañones por banda, viento en popa, a toda vela, no corta el mar sino vuela, un velero bergantín..." y yo le dijera a Espronceda: no estoy de acuerdo porque con el peso de esos cañones mejor girar a estribor, izar la vela mayor y soltar lastre....
      Bueno, pues eso siento yo a veces con algunos comentarios, preferiría que me dijeran oye no me gusta el poema porque es triste (esto daría para otro tema dado que muy buenos poetas coinciden en que la mejor poesía es triste porque ahí es donde emociones muy comunes en los humanos: dolor, pérdida, nostalgia, melancolía, muerte, amores imposibles... etc.) o sí que me gusta porque yo lo siento así a veces.
      Por no hablar de quienes últimamente utilizan la IA para comentar, o sea copian el posta comentar, lo pegan en la IA, le piden que lo analice y copian el resultado como si fuera un comentario propio...
      No sé, para mí es más sencillo todo.
      Intento no ofender con mis comentarios, incluso cuando no me gusta lo que leo intento decirlo con la máxima delicadeza y siempre intento ser cortés... y bueno, también a veces cuando Justiniano se hace cargo de mis dedos dejo que el teclee bromeando.

      Saludos.

      Eliminar
    4. Me encanta cuando Toro se explaya!!!

      Eliminar
    5. Anónimo, ya somos dos.
      Por supuesto que también me encantan sus poemas.

      Abrazos

      Eliminar
  10. Habla con ellos, con los afortunados que viven en la luz, pero habla de verdad, escarba un poco en sus vidas, pregunta, analiza... verás que todo el mundo se encuentra en el mismo barco, lo que pasa es que algunos saben mentir mejor ;)

    ResponderEliminar
  11. Tenta deixar de viver morto, amigo mio...

    Beso, boa semana .

    ResponderEliminar
  12. Sin embargo, tú eres el vivo. Porque eres el que percibe, el que siente, el auténtico.
    Lo de ellos son máscaras y actuación. Fingen tan bien, que hasta logran credibilidad. Se compran munditos. Tú vives en la realidad. Ellos no alcanzan a mirarla, están muy limitados.
    Besos.

    ResponderEliminar
  13. estar ya es vivir y aunque el horizonte no se vea eso no quiere decir que no esté

    besitos

    ResponderEliminar
  14. Cierto lo que dice tu poema, Toro. También hay muchos por ahí que no salen de casa sin sus caretas...
    Tu poesía, en mi opinión, lleva la inteligencia al siguiente nivel. Un abrazo, Toro

    ResponderEliminar
  15. Ser realista es una ventaja y no un inconveniente.
    Hay mucho postureo y quizá no...
    Besos, buena semana.

    ResponderEliminar
  16. Tú sigues teniendo un montón de seguidores que te leemos todos los días. Muy muerto no estarás.
    Saludos.

    ResponderEliminar
  17. Eres un grande Toro. Eres mi primera lectura al despertar. Si me faltaras me sentiría con un gran vacío. Te cuento un verso? Recita el aprendiz al maestro "Nace la luna vomitando estrellas, ayayay que bellas, ayayay que bellas". y responde el maestro "y ese es tu primer verso y tu primer fruto? ayayay que bruto, ayayay que bruto"

    ResponderEliminar
  18. Pues yo muy muerto no te veo, es más, estás más vivo que nunca porque has saltado como un toro contra quien intenta analizar o reflexionar sobre tus poemas, esos que salen de tí y que risueños como riachuelos corren a publicarse día tras días, sin pausa, sin descanso.
    El de hoy es especialmente hermoso.
    Muchos besos.

    ResponderEliminar
  19. Pues yo te siento vivito y coleando.
    Por cierto acabo de ver esta entrada, la penúltima creo.
    Mi última entrada no se ve por ningún sitio.
    Un abrazo toro

    ResponderEliminar
  20. Algú va dir: "Saps el meu nom, però no la meva història. Has sentit allò que he fet, però no com ho he passat. Saps on sóc, però no d'on vinc. Em veus rient, però no saps el que he patit. Deixa de jutjar-me!. Saber el meu nom, no implica conèixer-me."
    Petonets, Xavi.

    ResponderEliminar