31 de agosto de 2026

EL CADALSO FINAL

Cada vez más apenado
arrastro mi vida
hacia el cadalso final.
Muertos
y desaparecidos
viven frescos y lozanos
en mi hospitalaria memoria.
En cualquier momento del día
reaparecen como eran
y me recuerdan tiempos y cosas
que vistos desde mi ahora
hacen recapacitar a mi conciencia.
En silencio les pido perdón
por si alguna vez les decepcioné
y les agradezco de corazón
todo lo bueno que me regalaron
mientras sigo deambulando
por un mundo que ya no me contempla
hacia el día inevitable y triste
en el que para siempre desapareceremos.

14 comentarios:

  1. Este comentario ha sido eliminado por el autor.

    ResponderEliminar
  2. Vivir es decepcionar a alguien, siempre, incluso, a veces, decepcionarnos... Aprendemos tarde, cuando ya no podemos hacer nada con lo que hemos aprendido....

    ResponderEliminar
  3. Esa caprichosa memoria y su arte para hacernos prestidigitación. Grande tu texto: me he visto muy reflejado y me ha sobrecogido.

    Saludos afligidos.

    ResponderEliminar
  4. Pq creo q no es lugar
    Pq tu entrada es muy emotiva

    Lo borro

    Saludos

    ResponderEliminar
  5. Luego nos los encontraremos de nuevo? Chi lo sá
    Besitosss

    ResponderEliminar
  6. Xavi, hoy no puedo acompañarte hasta ese final tan negro. El mundo quizá no te mire como tú quisieras, pero quienes venimos a leerte sí te vemos y seguimos encontrándote en cada poema. También reconoces todo lo bueno que recibiste de quienes pasaron por tu vida. Pocos saben apreciarlo; ese agradecimiento suele andar siempre escondido, como si nos costara admitir cuánto debemos a los demás. Si quienes te conocieron y ya no están pudieran hablarte, dudo mucho que tuvieran algo que reprocharte. No te me pierdas antes de tiempo, amigo. Un abrazo muy fuerte.

    ResponderEliminar
  7. Me identifico mucho con tu poema.
    Abrazo***

    ResponderEliminar
  8. O cadafalso é inevitável. E se não houver outra vida depois disso, foi uma perda de tempo o tempo que gastamos para lá chegar.
    Excelente poema, gostei.
    Boa semana caro amigo.
    Um abraço.

    ResponderEliminar
  9. Subscrevo o nosso amigo Jaime Portela.

    Abraço para ambos.

    ResponderEliminar
  10. Siempre herimos o decepcionamos a alguien, en cualquier momento de nuestra vida, por acción o por omisión, tener vivo el recuerdo de lo que hicimos y la oportunidad de pedir perdón por ello es una garantia final, y depues decir como Pabesse, "rápido cocjero, de prisa al cielo... "

    ResponderEliminar
  11. A veces nos decepcionamos a nosotros mismos.

    Saludos.

    ResponderEliminar
  12. Volveremos.

    Besos para el chico más guapo de Cataluña!

    ResponderEliminar
  13. Decepcions conscients i inconscients imagino que n'hi ha hagut moltes, per part dels altres i de jo mateixa. De totes les que he sigut conscient ja he demanat perdó, fins i tot a jo mateixa... encara que no s'oblidin tot hi haver demanat perdó...
    Petonets, Xavi.

    ResponderEliminar
  14. La vida es efímera, de siempre lo hemos sabido, aunque nos damos cuenta con el paso de los años. De todas formas, debemos ser agradecid@s.
    Besos.

    ResponderEliminar