Después de años y años
un día te vas
de donde fuiste alguien
y desapareces para siempre
como si jamás hubieras estado.
Poco a poco
pero sin pausa
te borran de las memorias
y también de todos los futuros.
El tiempo atroz
con su paso inconmovible
te va convirtiendo
en un amasijo
de recuerdos
en descomposición
que palidece y palidece
hasta desvanecerse en la nada.
Sí, cuando no estemos en esta dimensión pasará exactamente lo mismo en un par de generaciones.
ResponderEliminar:/
Besitossss
Llevas toda la razón, querido Toro
ResponderEliminarA medida que pasan los años nos vamos despidiendo del mundo. Todo lo importante fenece y nosotros nos dirigimos a una dimensión desconocida y en la que probablemente no recordaremos todo lo que fuimos y quienes fueron seres y circunstancias vitales para nosotros.
ResponderEliminarUn beso.
Volver a los lugares de la infancia en los que uno aún soñaba puede ser desolador
ResponderEliminarBesos***
Vaya forma de animarle el día a uno. En algún momento todos hemos sido ese alguien que dejó de serlo en algún sitio, y lo peor es que muchas veces ni nos avisaron. Un abrazo.
ResponderEliminar"Control"
ResponderEliminarPelícula
A los cosmos
de la nada, al vacío, el ciclo de la vida es aterrador, por eso intentamos no pensarlo demasiado.
ResponderEliminarDe la nada a la nada, pasar por la vida dejando huella, palidecer ¡hermoso poema nos dejas!
ResponderEliminarBesos.
Assim é...
ResponderEliminarBesos, boa semana.
Es verdad, Toro.
ResponderEliminarUn abrazo, amigo.
🥹, bonito a la par de triste
ResponderEliminarMas há quem da lei da morte se liberte. Mas poucos, muito poucos.
ResponderEliminarLuís de Camões, Frederico Garcia Lorca, por exemplo.
Boa semana caro amigo.
Um abraço.
La lenta cancellazione di sé come seconda morte, più silenziosa e più crudele della prima.
ResponderEliminarBuona settimana
Tots els records empal·lideixen, els dels que ens van conèixer i els nostres propis. Tris però molt real.
ResponderEliminarPetonets, Xavi.
Mientras tanto, fiesta 🥳
ResponderEliminarBesos para el chico más guapo de Cataluña!
De la nada a la nada, no sé, no me convence toro, llegará ese día triste, seguiremos siendo alimento, y de nuevo florecer.
ResponderEliminarSomos una pequeñez que no se extinguirá, lo que seamos de nuevo, un misterio.
Feliz semana.
Un abrazo
Qué hermoso lo que nos regalas en tus dos poemas, compartido queda. Besos
ResponderEliminarCuando desaparecen que tenían que recordar a los que tenían que recordar a los que tenían que recordar a los que tenían que recordar a los que tenían que recordarnos, ya no somos nadie... y eso, suponiendo que hayamos sido alguien en algún momento.
ResponderEliminarSaludos.